กลอนสอนหญิง

แม่เคยสอนก่อนนอนตอนจะหลับ     ว่าเคล็ดลับการดูหญิงพึ่งพิงหนาให้เปรียบเทียบผู้หญิงกับพวงผกา             ท่านบอกว่ามาลาศรีมีสี่พันธุ์         พันธุ์หนึ่งหอมหวนรัญจวนจิต         เทพนิมิตสถิตทรงพงศ์กล่าวขานผลิดอกช่อแต่งแต้มแย้มตระการ               เด่นตระหง่านเชิดพงศ์วงษ์ตระกูล พันธุ์สองรูปอัปลักษณ์ไร้รอยสวย    เปื้อนไปด้วยสีสันอันสถุลแต่บุปผาชาติอิ่มอ่อมหอมละมุน                กายเปื้อนฝุ่นซ่อนรูปในเลื่อมลายวรรณ พันธุ์สามสวยงามศิลป์ทรามวัย      มองมุมใดสดซึ้งเสกประเจกสรรค์กลิ่นเหม็นคลุ้งตรงข้ามดอกตระการ         รอคืนวันร่วงโรยวัยไปตามกาล
พันธุ์สี่ทรามสรรพอัปลักษณ์          ช่อจมปลักโคลนตรมผสมผสานร่วงโรยรากลีบแก้มยามแย้มบาน              กลิ่นประจานเหม็นกลั้วทั่ววงศ์วาน สตรีนางหนึ่งนั้นหนาจงจำจดบุพบทไว้ให้คิดวิทยาทานจงเลือกดอกไม้งามตามต้องการ              อย่างไรนั้นจงนึกตรึกไตร่ตรอง แม้นผู้ชายเลือกได้ก็หมายเลือก       ดอกไม้เถือกหมู่เถาว์เหล่าหนึ่งสองเถือกสี่สามทรามวัยไร้ชายมอง                จำจะต้องร้าวรานผ่านพ้นวัย หมู่ภมรดอมดมกลิ่นแล้วบินจาก     ลิ้นลมปากพรหมจรรย์นั้นที่หมายรักกับหลงแบ่งครึ่งทางระหว่างใจ             อันความใคร่ชายหญิงยิ่งโพยภัย สะดุดขวากหนามข้ามไปอย่าใจท้อ   ขอเพียงก่อเกิดฝันอันยิ่งใหญ่ความรักความฝันจงก้าวฝ่าฟันไป             กำลังใจรวมสติสัมปชัญญา มั่นแม้นสิ่งใดก็แบ่งใจไว้สักสอง      คิดตรึกตรองให้ถ่องแท้แก้ปัญหาตัดสินใจก็ให้ใช้สติปัญญา                       กาลเวลามีบางครั้งชั่งทรมาน