หาเจอแล้ว แต่เหมือนไม่ใช่

เรามีคนนึงที่ยังอยู่ในใจ อยู่ทุกห้วงความรู้สึก ไม่ว่าจะสุข ทุกข์ หรืออะไรก็ตามเราเป็นแค่เด็กมอปลายที่เพิ่งเปลี่ยนผ่านเข้ามาเป็นเด็กมหาลัย เราไม่คิดว่าตัวเองจะไปให้ความสำคัญกับเรื่องความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวมากมายขนาดนี้เคยมีเหตุการณ์ครั้งก่อนที่ทำให้เรายังจดจำ ทุกเรื่องราว ทุกความรู้สึก ความรู้สึกเรากล้าเรียก ว่านั่นคือความรู้สึกของความรักอาจจะเพราะยังเด็ก เหตุผลมีไม่มาก ทำอะไรลงไปโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา รักของเราครั้งนั้นถึงได้ล่มลงไป แค่ของเราคนเดียวมันเป็นแค่ของเรา เพราะอีกคนคงไม่ได้ให้ความสำคัญขนาดนั้น อาจจะเพราะเขายังเด็กอีกเช่นกันมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกรัก ตอบยากเหลือเกินว่าได้หายไปหรือยังอยู่เจ็ดแปดปีที่ไม่ได้เจอหน้ากัน ไม่ได้คุย ไม่ได้ติดต่อ ถึงจะมีหลายครั้งที่เราพยายามเชื่อมเข้าหา แต่เขากลับถอยออกไป เข้าหาอีก ก็ถอยออกอีกพยายามไม่คิดถึง ไม่นึกถึง ไม่เข้าไปติดตามความเคลื่อนไหวใดๆ พยายาม พยามจนท้อเขามีคนเข้าหามากมาย มีความสุขกับที่ใหม่ๆสังคมใหม่ แต่พอหันกลับมามองดูเรา ที่ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป เวลาเปลี่ยนไปแค่ไหน ยังมีแค่เขาคนเดียวถามตัวเองเหมือนกัน ว่ามันคือรัก หรือผูกพันที่เกิดจากความรู้สึกที่มีให้กับเขา หรือแค่เสียดายที่ไม่ได้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเข้ามา แต่ คนที่เข้ามา เขาไม่ใช่ ไม่ใช่คนที่เรารรอคอย ไม่ใช่คนที่เรากำลังตามหาและเราจะมีใครได้ยังไง ในเมื่อในใจของเรายังมีเขาอยู่ แม้จะไม่รู้ว่าที่มีอยู่นั่นน่ะ มันจะใช่ความรักที่ยังหลงเหลืออยู่หรือเปล่าก็เถอะ เพราะเราไม่อยากให้คนที่เข้ามารู้สึกไม่ดีแบบที่เราในตอนนั้นรู้สึก มันไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนควรจะได้รับ มันคือความเจ็บที่อยู่ข้างใน ไม่มียารักษา ไม่มียาบรรเทาเรารู้ตัวว่ากำลังรอคอยให้เขากลับมาทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้ว แทบจะไม่มีทางแต่ เห้ออออ เรากลายเป็นคนจริงจังกับเรื่องนี้มากขนาดนี้ได้ยังไงเหนื่อยจัง