
มีคนเคยบอกไว้ว่า..การที่เราจะรักษาแผลอกหักได้ ต้องมีรักใหม่ ตอนเเรกก็ไม่คิดจะเชื่อไม่อยากดึงคนอื่นให้มาทุกข์กับรักเก่าที่เรายังไม่ลืม จนกระทั่งได้เจอกับตัวเองจึงรู้ว่า กว่า 70% มันช่วยได้จริงๆ การที่เราเปิดใจให้ใครอีกคนได้เข้ามาช่วยรักษาแผลใจ มันรวดเร็วและดีกว่าการที่เราต้องรักษาแผลใจตัวเองคนเดียวเสียอีก ตอนนี้พอมานั่งทบทวนดีๆ ก็กลับมาคิดได้ว่าอาจเป็นเพราะจริงๆแล้วที่เราเสียใจฟูมฟายไป อาจเป็นเพราะแค่เรารู้สึกสูญเสียของที่เราเคยมีไป เท่านั้นเอง และตอนนี้เราได้ของชิ้นใหม่มาแล้วมันเลยทดแทนการสูญเสียนั้นไปได้ในเวลาอันรวดเร็ว…
หลายคนอาจจะคิดนะคะ ว่านั่นไม่ใช่ความรัก ก็ยอมรับค่ะ ว่าอาจจะยังไม่ใช่ความรัก แต่ถ้ามองในมุมของตัวเราเอง มันก็ดีกว่าการที่เรามานั่งร้องไห้เสียใจไม่ใช่หรอ ? ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง ท้ายที่สุดการที่เราดึงตัวเองออกมาจากโลกสีเทาและยิ้มให้กับชีวิตใหม่มันก็มีความสุขมากกว่าจริงๆค่ะ
แต่บางคนอาจจะแย้งว่าทำไม่ได้ยังลืมไม่ได้รักคนใหม่ไม่ได้..ก็ไม่ต้องไปพยายามลืมมันค่ะ แค่จำเอาไว้ก็พอ จำเรื่องดีๆไว้ เรื่องแย่ๆก็ควรจำค่ะ อย่าไปลืม จำว่ารักมากแค่ไหน และเจ็บมากแค่ไหน อยู่กับความรู้สึกนั้นให้ถึงที่สุด แล้ววันหนึ่งสมองคุณจะสั่งการเองว่าหยุดเถอะ เราเหนื่อยแล้ว.. บางคนอาจใช้เวลา 3 วัน 5 เดือน 3 ปี หรือมากกว่านั้น แต่อย่าให้มันมาบั่นทอนชีวิตไปทั้งชีวิตเลยค่ะ ถ้าเหนื่อย ถ้าอึดอัด ก็เดินออกมา แล้ววันหนึ่งคุณจะรู้สึกว่ารู้งี้ออกมาตั้งนานแล้วก็ดี เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ…









