เรื่องของคน 2 คน..ที่แตกต่างกันเกือบทุกด้าน ยกเว้น….ความรู้สึกที่มีให้กัน
เขาชอบดำ….เธอชอบขาว เขาชอบเพลงใต้ดิน….เธอฟังเพลงสบายๆ
เขาตัวสูง….เธอไม่สูง เขาเรียนไม่เก่ง….เธอท็อปเกือบทุกวิชา
เขาเก่งกีฬา….เธอไม่เคยวิ่งทันใครเค้า เขาชอบเสียงเครื่องยนต์….เธอเกลียดความเร็วเขาชอบฝน….เธอกลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่เรื่องมาก
เธอร่าเริงและจำเป็นต้องมีคนอยู่รอบด้าน เขาเก็บความรู้สึกและระบายลงสมุดบันทึกเธออ่อนไหว ขี้เหงา และช่างรู้สึก
เขาน้ำตาซึมเพราะมองไม่เห็นค่าของตัวเองเธอร้องไห้ให้ความเดียวดายที่เกาะกุมหัวใจเขาชอบเก็บตัวอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆเธอชอบมิตรภาพที่ใครต่อใครมอบให้
แต่กระนั้น .. ผู้คนมากมายที่รายล้อมก็ไม่ได้หายว้าเหว่
ทุกครั้งที่เขาเหงา.. เธอจะนั่งอยู่ข้างๆโดยไม่เรียกร้องความสนใจ ทุกครั้งที่เธอร้องไห้ .เขาไม่มีคำปลอบโยน เพียงแค่กุมมือเธอไว้
ทุกครั้งที่เขามองเห็นเงาตัวเองในกระจก ..เขาจะเห็นเพียงผู้ชาย….ที่ไร้ความสามารถ และไม่มีความสำคัญกับใคร แต่เธอกลับมองเห็นผู้ชายคนนึง….ที่สามารถปกป้องเธอได้ และมีค่ามากมายสำหรับเธอ
ทุกครั้งที่ฝนตก .เธอจะนั่งหลบอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง ฝนพัดพาความเหงามาให้ เสียงฟ้าร้องเรียกความกลัวมาใกล้ แต่ทุกครั้งที่ฝนตก เขาจะโทรศัพท์หาเธอ และจะอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งฝนหยุดตก ….แม้จะไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ
เขาและเธอ….อยู่ด้วยกันในความเงียบ….แต่ไม่เคยรู้สึกอึดอัด
เขาและเธอ….อยู่ด้วยกันในความเงียบ….แต่เหมือนกับได้พูดคุยกันตลอดเวลา
เขาและเธอ….เหงาด้วยกัน….แต่กลับรู้สึกอุ่นในใจ เขาและเธอ….เหงาด้วยกัน….แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้น
